.....................Σελίδες της εφημερίδας "Αρκαδικό Βήμα * για τις δραστηριότητες του Συλλόγου Αρκάδων Ραφήνας, Νέας Μάκρης, Μαραθώνα * http://www.arkadikovima.gr
................................Επιμέλεια σελίδας: Πάνος Σ. Αϊβαλής, δημοσιογράφος, εκδότης της εφημ. "Αρκαδικό Βήμα" * επικοινωνία: kepeme@gmail.com

ΑΡΚΑΔΙΚΟ ΒΗΜΑ

ΑΡΚΑΔΙΚΟ ΒΗΜΑ
..................................................είκοσι και οκτώ χρόνια συμπληρώσαμε φέτος κοντά στους Αρκάδες ανά τον κόσμο.....

Θα μας βρείτε και στο Facebook

Θα μας βρείτε και στο Facebook
πατήστε στην εικόνα

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

Αγία Θεοδώρα: Το θαύμα της φύσης: Ένα μικρό εκκλησάκι που το αγκαλιάζουν δεκαεπτά (17) δέντρα


Το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας βρίσκεται κοντά στην Τ.Κ. Βάστα  Μεγαλόπολης. Είναι κτίσμα πιθανόν του 12ου αιώνα.
Η παράδοση αναφέρει πως το θαύμα της Φύσης έχει σχέση με το μαρτύριο της Αγίας. Ποιο όμως είναι το θαύμα της φύσης: Ένα μικρό εκκλησάκι που το αγκαλιάζουν δεκαεπτά (17) δέντρα.

Τα κλαδιά τους ξεφυτρώνουν από τη σκεπή ενώ οι ρίζες τους, που δε φαίνονται, περνούν μέσα από τους τοίχους του για να καταλήξουν στο έδαφος.  Είναι βέβαιο πως αν ανθρώπινος παράγοντας παρέμβει για να κόψει τα δέντρα ή να βελτιώσει κάτι στο εκκλησάκι,  το κτίσμα θα καταστραφεί.
Το άφθονο νερό που τρέχει στο ποταμάκι κάτω από την εκκλησία ποτίζει τα δέντρα. Και τα δυο μαζί, ποτάμι και δέντρα, είναι η ευχή της Αγίας Θεοδώρας που όπως λέγεται παρακάλεσε στην προσευχή της λίγο πριν μαρτυρήσει 'τα μαλλιά μου  να γίνουν δέντρα και το αίμα μου  ποτάμι για να τα ποτίζει.'      
Γιορτάζει στις  11 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο. Χιλιάδες προσκυνητές επισκέπτονται το εκκλησάκι για να προσκυνήσουν και να θαυμάσουν αυτό το μοναδικό σύμπλεγμα. Για να φτάσει ο επισκέπτης στην Αγία Θοδώρα, ξεκινώντας από την Τρίπολη, παίρνει το δρόμο για Καλαμάτα, βγαίνει στην έξοδο για Μεγαλόπολη και στη συνέχεια στρίβει αριστερά προς Καλαμάτα από την παλαιό Εθνική Οδό. 
Μετά από περίπου 2 χιλιόμετρα, στρίβει δεξιά ακολουθώντας τον δρόμο  προς  Ίσαρι - Βάστα (υπάρχουν σχετικές ταμπέλες που καθοδηγούν). Τα τελευταία έξι χιλιόμετρα του δρόμου, μέχρι να φτάσει στην Αγία Θοδώρα,   θέλουν ιδιαίτερη προσοχή.
Ο δρόμος είναι κατηφορικός με πολλές στροφές. Αποζημιώνεται όμως ο επισκέπτης από το μυστήριο που αντικρίζει στο όμορφο εκκλησάκι αλλά και από το κάλλος του τοπίου με την οργιώδη βλάστηση και τα γάργαρα νερά.  Στο χώρο υπάρχουν μικροπωλητές για κάποια ψώνια και λειτουργεί ταβέρνα εξασφαλίζοντας έτσι το φαγητό.    
500 μ. από την εκκλησία, ακολουθώντας το κεφαλάρι, είναι η θέση 'Νερόμυλος', μαγευτική τοποθεσία πνιγμένη στο πράσινο. Εδώ υπήρχε παλιότερα νερόμυλος. Στη θέση του σήμερα υπάρχει εξοχικό κέντρο. Ο μηχανισμός του νερόμυλου έχει αποκατασταθεί από τους ιδιοκτήτες και λειτουργεί κανονικά. Η εκκλησία προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες προσκυνητών και επισκεπτών.
Η ιστορία της Αγίας Θεοδώρας Κατά το Βυζάντιο, κάθε χωριό είχε αυτόνομο χαρακτήρα. Είχε τη δική του κοινωνική, διοικητική καθώς και στρατιωτική αρχή. Κάθε οικογένεια του χωριού όφειλε να προσφέρει έναν άντρα για το στρατό του κι αν αυτό δεν ήταν εφικτό, έπρεπε να καταβάλει χρήματα για τη μίσθωση ενός μισθοφόρου να την εκπροσωπήσει.    
Η νεαρή Θεοδώρα ήταν το μεγαλύτερο κορίτσι μιας φτωχής και πολύ θρήσκας οικογένειας με πατέρα ηλικιωμένο και άρρωστο και ζούσε σε ένα χωριό της Πελοποννήσου, τη Βάστα, λίγο έξω από τη Μεγαλόπολη. Το χρηματικό ποσό που απαιτείτο για την πληρωμή μισθοφόρου ήταν πολύ μεγάλο για τις δυνατότητες της οικογένειάς της και ο πατέρας της ανήμπορος να πάρει μέρος σε μάχη. Έτσι η Θεοδώρα σε ηλικία 17 ετών αποφάσισε να υποδυθεί τον άντρα και να συμμετέχει η ίδια στο στρατό του χωριού της.    
Βρέθηκε πολύ σύντομα να πολεμά σε μάχες με περίσσιο θάρρος και όπως ήταν λογικό προάχθηκε σε βαθμό. Το σθένος της, αλλά και η σεμνότητά της την έκαναν αρεστή μέσα στο στράτευμα. Μια νεαρή κοπέλα δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη γοητεία του νεαρού στρατιώτη κι έτσι τον ερωτεύθηκε.
Η Θεοδώρα δεν ήθελε να προδώσει το μυστικό της γιατί αυτό θα εξέθετε όλη την οικογένειά της. Όσο κι αν η Θεοδώρα προσπαθούσε να μεταπείσει τη νεαρή κοπέλα λέγοντάς της ότι είναι αφιερωμένη στο Θεό, τόσο η νεαρή κοπέλα ήθελε το νεαρό που έβλεπε μπροστά της, τον όμορφο και θαρραλέο στρατιώτη που είχε γνωρίσει. Η συνεχής άρνηση της Θεοδώρας οδήγησε τη νεαρή κοπέλα στην εκδίκηση.
Κοιμήθηκε με κάποιον άλλο στρατιώτη με τον οποίο έμεινε έγκυος και πήγε στον Διοικητή του στρατού δηλώνοντας ότι η Θεοδώρα, δηλαδή ο στρατιώτης που είχε ερωτευθεί η κοπέλα, ήταν εκείνος που την άφησε έγκυο και θα έπρεπε να την παντρευτεί.    
Η άρνηση της Θεοδώρας, η οποία δεν ήθελε να αποκαλύψει το μυστικό της, στο συγκεκριμένο γάμο, δεν επέτρεπε παρά την καταδίκη της σε θάνατο λόγω ατίμωσης της νεαρής κοπέλας.    
Έτσι κι έγινε. Ο νεαρός στρατιώτης μέχρι την έσχατη στιγμή δεν ήθελε να αποκαλύψει το μυστικό του και να φέρει έτσι τον πατέρα του σε δύσκολη θέση. Οδηγήθηκε έξω από το χωριό και εκτελέστηκε. Καθώς ξεψυχούσε, είπε: «Κάνε Κύριε τα χρόνια μου να γίνουν δέντρα και το αίμα μου νερό να τα ποτίζει». και ξαφνικά, ένα ρυάκι σχηματίστηκε με ορμητικό νερό...
Άλλη θεωρία διατείνεται ότι η Αγία Θεοδώρα ήταν η Αυγούστα Θεοδώρα, κόρη του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Η΄ της μακεδονικής δυναστείας, που λέγεται πως βασίλεψε σαν άνδρας από το 1055 μέχρι το 1056. Η Αυγούστα Θεοδώρα κατά τους ισχυρισμούς του Μιχαήλ ΣΤ΄ του Στρατιωτικού που τη διαδέχθηκε με κίνημα αρρώστησε βαριά και πέθανε, ενώ κατ' άλλους εικάζεται ότι ο ίδιος την δολοφόνησε και την έθαψε εδώ.  
Μερικούς αιώνες αργότερα, γύρω στον 12ο αιώνα, στο σημείο αυτό φτιάχτηκε ένα εκκλησάκι εις μνήμη της Αγίας Θεοδώρας όπου μεταφέρθηκαν και θάφτηκαν τα λείψανά της. Με την ολοκλήρωση του ναϊδρίου αυτού, φύτρωσαν 17 δέντρα στη στέγη του όσα και τα χρόνια της Θεοδώρας όταν θανατώθηκε και έτσι ολοκληρώθηκε ο θρύλος της Αγίας Θεοδώρας.    
Ακόμα και σήμερα το εκκλησάκι στέκει εκεί δίπλα στα νερά ενός χείμαρρου που διασταυρώνεται με τον ποταμό Χάραδρο και παρότι μικρό σε μέγεθος εντυπωσιάζει κάθε επισκέπτη που προσπαθεί να δικαιολογήσει την ύπαρξη των 17 πανύψηλων δέντρων στη σκεπή του χωρίς ίχνος ρίζας στο κάτω μέρος της στέγης ή το εσωτερικό του ναΐσκου.  
Ο ναός της Αγίας Θεοδώρας αποτελεί μοναδικό φαινόμενο και είναι από τα πιο δημοφιλή και αξιόλογα αξιοθέατα της Αρκαδίας. Η εκκλησία κτίστηκε μεταξύ του 1050-1100 προς τιμήν της οσιομάρτυρος Θεοδώρας. Βρίσκεται κοντά στο χωριό Βάστα της Μεγαλόπολης σε μια κατάφυτη ειδυλλιακή ρεματιά με πυκνό δάσος από θεόρατες βελανιδιές. Η οδική πρόσβαση γίνεται από το Ίσαρι μετά από μια πανέμορφη κατηφορική διαδρομή.  
Η μνήμη της Οσιοπαρθενομάρτυρος Θεοδώρας από αμνημονεύτων ετών και μέχρι του έτους 1952 εορταζόταν κάθε Λαμπροτρίτη για λόγους που δεν διέσωσε η παράδοση ως τοπική Αγία και πανηγύριζε ο φερώνυμος ιερός ναΐσκος της. Έκτοτε καθιερώθηκε να εορτάζεται την ίδια μέρα, που η εκκλησία μας τιμά και την μνήμη της Οσίας Θεοδώρας της εξ Αλεξάνδρειας.    
Η εξήγηση που έδωσαν για το παράδοξο αυτό φαινόμενο συνοπτικά μερικοί επιστήμονες:  
-  κ. Λούκος Κων/νος (Γεωπόνος - Κόρινθος): 'Δεν υπάρχει εξήγηση από πλευράς γεωπονικής επιστημονικής. Πρόκειται για ένα ΔΙΑΡΚΕΣ ΘΑΥΜΑ'.
- κ. Μακρυγιάννης Π. (Γεωπόνος): '... Αλλά σα γεωπόνος, είμαι σε θέση να ξέρω πολύ καλά, ότι οι τοίχοι θα είχαν ανοίξει και σπάσει από τις ρίζες ενός μόνο δέντρου, πόσο μάλλον δεκαεπτά'.  
- κ. Ράπτης Γεώργιος (Δασολόγος - Ναύπακτος): 'Το όλο φαινόμενο υπερβαίνει κάθε λογική, φυσική και επιστημονική εξήγηση του ανθρώπου'.  
- κ. Μπεληγιάννης Ελευθέριος (Πολιτικός Μηχανικός - Αθήνα): 'Όταν ο αέρας αυτός (της ρεματιάς) έχει τη δυνατότητα να ξεριζώνει δέντρα, καταλαβαίνει κανείς, τι δυνάμεις εξασκούνται από τα 17 δέντρα για την ανατροπή της στέγης'.  
- κ. Σταυρογιάννη - Περρή Ελένη (Αρχιτέκτων - Καλαμάτα): 'Φαινόμενο επιστημονικά ανεξήγητο. Οι δυνάμεις βάρους και αέρος σε συνάρτηση, θα έπρεπε λόγω θέσεως του εξωκλησιού, αλλά και λόγω της προχείρου κατασκευής αυτού, προς δε και της παλαιότητάς του να είχαν διαλύσει το κτίσμα. Τούτο όμως, παραμένει επί τόσους αιώνας χωρίς σοβαρές φθορές'.  
- κ. Παλλας (Διευθυντής Αρχαιοτήτων - Κόρινθος): 'Βάσει των φυσικών νόμων, τουλάχιστον τα μεγάλα αυτά δέντρα, λόγω κλίσεως, ύψους, περιμέτρου έπρεπε να είχαν γκρεμισθεί. Δια να στέκουν αγέρωχα, είναι κάτι που η επιστήμη δεν μπορεί να δώσει εξήγηση'.  
- κ. Τίγκας Αναστάσιος (Θεολόγος, Αρχαιολόγος, Ιστορικός - Ηράκλειο Αττικής): ' Η όλη ανάπτυξις, ύπαρξις και ζωή των δέντρων επί της στέγης του ναού της Οσιοπαρθενομάρτυρος Θεοδώρας εκπλήσσει, αντιβαίνει προς πάσα λογικήν και φυσικήν εξήγησιν του ανθρώπου. Καταδεικνύει μίαν σπανίαν ιδιαιτερότητα, την επέμβασιν του Θεού επί της δημιουργίας Του, το θαύμα'.

___________
http://www.megalopoli.gov.gr/tourismos/monastiria-ekklisies/agia-theodora.html

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

Πρεμιέρα της παράστασης "Εγώ, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ" από την ομάδα της Κεντρικής Σκηνής του θεάτρου Μαραθώνα


Λίγο πριν την πρεμιέρα της παράστασης "Εγώ, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ" από την ομάδα της Κεντρικής Σκηνής του θεάτρου μας, εμβαθύνουμε στο έργο και τη ζωή του μεγάλου αναμορφωτή του παγκόσμιου θεάτρου, που συγκρούστηκε με τα κυρίαρχα σε όλα τα μήκη και πλάτη γραφειοκρατικά ιερατεία.
Την Τετάρτη 29 Ιουνίου στις 9 το βράδυ στο θέατρο "Βασίλης Τσάγκλος".

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Χαιρετισμό από τον Πέτρο Κατσή Πρόεδρο του Συλλόγου Αρκάδων Μαραθώνα, Ν. Μάκρης & Ραφήνας "Ο Θ. Κολοκοτρώνης".

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ



Καλή σας ημέρα και σας ευχαριστούμε για την παρουσία σας εδώ.
Κατ αρχή θα πρέπει να ευχαριστήσουμε όλους τους υπεύθυνους του «Μουσείου του Μαραθωνίου Δρόμου», για την παραχώρηση του χώρου για τη σημερινή μας συνάντηση.
Τούτος, άλλωστε, ο τόπος, έχει ήδη τιμηθεί με τα προσωπικά είδη του πατριώτη μας Μαραθωνοδρόμου και ειρηνιστή Γρηγόρη Λαμπράκη.
Κυρίες και κύριοι, αγαπητέ τιμώμενε πατριώτη, σας ευχαριστούμε για τη σημερινή σας παρουσία εδώ.
Πατριώτες,
Όλοι μας, ξεκινώντας από την Αρκαδία απλώσαμε γύρω κουβαλώντας μαζί μας τις αξίες και τη λεβεντιά του τόπου μας:
Αυτά τα προικιά τα βλέπουμε να ανθίζουνε και να βγάζουν καρπούς σε τούτο το βιβλίο του συμπατριώτη μας καθηγητή Δ(ημήτρη. Ανδριόπουλου.
•  Βλέπουμε αναφορές στη ρίζα της φιλοσοφίας μας
• βρίσκουμε τη βαθιά αναζήτηση για το που βρίσκεται η αξία της ανθρώπινης                   ζωής και ποιες είναι οι αξίες μιας κοινωνίας,
Μα, πρώτα -πρώτα, ανοίγοντας το βιβλίο, αντικρίζουμε τούτη την Αρκαδική ομορφιά τη Μαρία Ανδριοπούλου, κόρη του συγγραφέα. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο σ’ εκείνη, και τον πρόωρο χαμό της. Μέσα θα βρούμε και τις σημειώσεις της για μια μελέτη της για την Ιατρική Ηθική.
Είμαστε πιο φτωχοί Μαρία, με το χαμό σου. Χάσαμε ένα ανήσυχο, πρωτοπόρο πνεύμα που είχε πολλά να δώσει στις δύσκολες τούτες μέρες που περνάει ο τόπος μας.
Γιατί, αυτό είναι που χρειαζόμαστε: Πρωτοπόρους.
Και η διανόηση είναι πρωτοπορία.
Από τη διανόηση περιμένουμε να μπει μπροστά ώστε να πάμε ένα βήμα παραπέρα, τιμώντας τον άνθρωπο, την κοινωνία και της αιώνιες αξίες.
Αυτό περιμένουμε. Τη διανόηση να μας φέρει την ποιοτική αλλαγή.
Ποιος θα το κάνει; Οι πολιτικοί;
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ ισχύουν τα λόγια του συμπατριώτη μας, Αλέξανδρου Παπαναστασίου αρχηγού του Εργατικού και Αγροτικού Κόμματος :
«Αλίμονο στο λαό που κυβερνιέται από πολιτικούς που τα σπλάχνα τους δεν συνταράζει ανησυχία πνευματική, που η καρδιά τους δεν συγκινείται για το ωραίο. Τέτοιος πολιτικός είναι η πιο μεγάλη κατάρα κι αδικία για έναν τόπο».
Αυτό ισχύει σε όλο τον κόσμο στις μέρες μας.
Γι αυτό περιμένουμε από τη διανόηση να κάνει την ουσιαστική στροφή στην Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη των λαών, στην ποιότητα και τις αξίες των ανθρώπων.
Ευχαριστούμε πολύ. 


Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

ΚΥΡΙΑΚΟΣ Σ. ΚΑΤΣΙΜΑΝΗΣ - Με αφορμή το βιβλίο του «Αρκαδία και Φιλοσοφία»

          ΚΥΡΙΑΚΟΣ Σ. ΚΑΤΣΙΜΑΝΗΣ
       Docteur ès Lettres (Paris-Sorbonne)
Επίκ. .Καθηγητής Φιλοσοφίας του Παν/μίου Αθηνών
       Επ. Σύμβουλος / τ. Αντιπρόεδρος  του Π.Ι.
                   www.kkatsimanis.gr
           ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


 ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΚΑΙ  ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΥ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


                     Κυρίες και Κύριοι,
Θα ήθελα να εκφράσω τη χαρά μου για τη συμμετοχή μου στην τιμητική αυτή εκδήλωση για το συμπατριώτη Καθηγητή Δημήτρη Ανδριόπουλο και να ευχαριστήσω θερμά τους οργανωτές της που με επέλεξαν να είμαι ένας από τους ομιλητές.
Oι δύο μεγάλες αγάπες του Δημήτρη Ανδριόπουλου, αν εξαιρέσουμε βέβαια την οικογένειά του, είναι η Αρκαδία και η Φιλοσοφία -- επομένως ο τίτλος του βιβλίου «Αρκαδία και Φιλοσοφία», στο οποίο αναφερόμαστε σήμερα, εκφράζει έναν πρόδηλο συμβολισμό.  Ο φίλος πανεπιστημιακός καθηγητής ήθελε προφανώς να τιμήσει την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Αρκαδία, προβάλλοντας τις διαχρονικές επιδόσεις της στο συγκεκριμένο εκείνο πνευματικό τομέα, τον οποίο ο ίδιος έχει τόσο πολύ αγαπήσει και τόσο επιτυχώς διακονήσει, δηλαδή στη Φιλοσοφία. Και μάλιστα ένα τραγικό παιχνίδι της μοίρας οικονόμησε τα πράγματα με τέτοιο τρόπο, ώστε αυτή η κατάθεση ψυχής του Δημήτρη Ανδριόπουλου με θέμα τη σύνδεση Αρκαδίας και Φιλοσοφίας να αφιερωθεί στη μνήμη της λατρεμένης μονάκριβης κόρης του Μαρίας, που έφυγε προ διετίας από τη ζωή, σημαδεύοντας διαβίου την ψυχή των απαρηγόρητων γονέων της με μιαν ανεπούλωτη πληγή και έναν αβάσταχτο πόνο. Είναι, λοιπόν, ευχής έργο το ότι η μακρά θητεία του τιμώμενου πανεπιστημιακού στην Ελληνική Φιλοσοφία τού έδωσε τη δύναμη να σταθεί τελικά στα πόδια του και να επιχειρήσει τη φυγή προς τα εμπρός με τη διαδικασία της δημιουργίας και της προσφοράς. Καρπός αυτής ακριβώς της δημιουργίας και της προσφοράς είναι η έκδοση του τελευταίου βιβλίου του με τίτλο «Αρκαδία και Φιλοσοφία».
Στη δεύτερη έκδοσή του από τον οίκο Παπαδήμα, το 2015, το καινούργιο βιβλίο του Δημήτρη Ανδριόπουλου αριθμεί 316 σελίδες και σε αδρές γραμμές θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο βασικά μέρη: στο κύριο μέρος, που αντιστοιχεί άμεσα στον τίτλο «Αρκαδία και Φιλοσοφία» (σσ. 1-196), και σε τρία παραρτήματα. Το πρώτο από αυτά (σσ. 199-214) περιλαμβάνει κείμενα Ελλήνων πανεπιστημιακών της ημεδαπής και του εξωτερικού σχετιζόμενα με παλαιότερη εκδήλωση ενός άλλου αρκαδικού συλλόγου προς τιμήν του Καθηγητή Δημήτρη Ανδριόπουλου, στα οποία επιτάσσεται ένα σύντομο σημείωμα του Ε.Π.Παπανούτσου, γραμμένο το 1968 και μεταφρασμένο στα αγγλικά. Το δεύτερο παράρτημα (σσ. 225-262) είναι αφιερωμένο στη Μαρία  Ανδριοπούλου και περιέχει ένα σύντομο βιογραφικό της και διάφορα δικά της κείμενα, από τα οποία μπορεί κανείς εύκολα να συναγάγει την εξαιρετική ποιότητα του στοχασμού της, καθώς και το πόσο πολλά θα μπορούσε να προσφέρει στην επιστήμη και στον πολιτισμό, αν δεν κοβόταν πρόωρα το νήμα της ζωής της. Τέλος, στο τρίτο παράρτημα (σσ. 263-316) μπορεί να βρει κανείς κείμενα περιστρεφόμενα στην προσωπικότητα και στο γενικότερο έργο του Δημήτρη Ανδριόπουλου, τα οποία υπογράφονται από πολλούς επιφανείς εκπροσώπους όχι μόνο του ελληνικού αλλά και του διεθνούς ακαδημαϊκού χώρου.
Ας επικεντρωθούμε, όμως, στο πρώτο και κύριο μέρος του βιβλίου, που άλλωστε συνιστά και την πρωτοτυπία του. Ο αναγνώστης διαπιστώνει εδώ πως η Αρκαδία δεν είναι απλώς και μόνο το πατροπαράδοτο σύμβολο του ποιμενικού βίου, όπου η παράσταση του ειδυλλιακού φυσικού τοπίου αδελφώνεται με την πανάρχαια νοσταλγία ενός άφθαρτου και ελκυστικού αρχεγονισμού. Η Αρκαδία διαθέτει, επιπλέον, την πνευματική εκείνη ρώμη, χάρη στην οποία θα αποτελέσει το λίκνο πολλών φιλοσόφων, περισσότερο ή λιγότερο γνωστών και κάποτε εντελώς άγνωστων, των οποίων ο Δημήτρης Ανδριόπουλος παρουσιάζει το έργο με διεισδυτικότητα, εμβρίθεια και πληρότητα.   
Ξεκινώντας, λοιπόν, από την αρχαιότητα, θα σταθούμε σε τρία, κατά βάση, ονόματα: στη Διοτίμα, στον Κερκιδά ή Κερκίδα και στον Πολύβιο, οι οποίοι αποτελούν στο βιβλίο «Αρκαδία και Φιλοσοφία» το αντικείμενο εκτενούς πραγμάτευσης. Και με την ευκαιρία, θα αναφερθούμε απλώς στις φιλοσόφους Λασθένεια από τη Μαντινεία και Αξιοθέα από τη Φλειάσια, που ήταν και οι δύο μαθήτριες του Πλάτωνα, καθώς και στους φιλοσόφους Εύδηλο και Δημοφάνη, μαθητές του σκεπτικού Αρκεσιλάου στην Πλατωνική Ακαδημία και ακραίους αρνητές της γνωστικής δυνατότητας, οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στην εκδίωξη του τυράννου Αριστοδήμου από τη Μεγάλη Πόλη και υπήρξαν διδάσκαλοι του Φιλοποίμενος. Επιπλέον, θα μνημονεύσουμε τους φιλοσόφους Χάρμο και Χαίροντα, το μαθητή του Θεοφράστου Αινησία, τον Ακεστόδωρο, συγγραφέα ενός έργου με τίτλο «Περί πόλεων», και, τέλος, τον περιπατητικό Πρύτανη, που εκσυγχρόνισε τη νομοθεσία της Μεγάλης Πόλεως και αναθεώρησε τον Ομοσπονδιακό Νόμο της Αχαϊκής Συμπολιτείας.
Ερχόμαστε τώρα στη Διοτίμα, το πρώτο από τα τρία αρχαιοελληνικά ονόματα που έχουν στο βιβλίο την τιμητική τους. Τη στιγμή που ετοιμάζεται για την ιδεαλιστική απογείωσή του, ο Σωκράτης του πλατωνικού Συμποσίου, για να μη φανεί δογματικός εκφραστής απόλυτων αληθειών αλλά και για να προσδώσει κύρος στις βαρυσήμαντες θέσεις του, φοράει το προσωπείο της ιέρειας από τη Μαντινεία και ακολουθώντας --υποτίθεται-- τη μεγαλόπνευστη διδασκαλία της, διατρέχει, μεταξύ άλλων, τους οντολογικούς αναβαθμούς από τα ωραία σώματα στις ωραίες πράξεις, από τις ωραίες πράξεις στα ωραία μαθήματα και από εκεί στο Ωραίο καθαυτό, δηλαδή στην ιδέα του «Καλού», που είναι ισότιμο με το Αληθές και αποτελεί το εφαλτήριο για την εκτίναξη ως την ίδια την ιδέα του Αγαθού, υπέρτατη ηθική, επιστημολογική και οντολογική αρχή. -- Είναι, όμως, η Διοτίμα στ' αλήθεια επινόηση του ευφάνταστου ποιητή Πλάτωνα, όπως γενικά πιστεύεται, ή μήπως θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόσωπο ιστορικό; Ο Ανδριόπουλος δεν απορρίπτει την επικρατούσα παραδοχή, ωστόσο αφήνει να πλανάται επί του προκειμένου μια υπόνοια αμφιβολίας, για την περίπτωση κατά την οποία η έρευνα  θα ενίσχυε μελλοντικά την εκδοχή της ιστορικότητας, κάτι που ο ίδιος βέβαια δεν αποκλείει..
Η περίπτωση του Μεγαλοπολίτη Κερκιδά είναι επίσης ενδεικτική της ερευνητικής τάσης του Ανδριόπουλου, η οποία συστοιχεί με την απροθυμία του να υιοθετεί αβασάνιστα έτοιμες και ευρέως αποδεκτές θέσεις. Ο Κερκιδάς, που ήταν στρατηγός στη μάχη της Σελασίας, νομοθέτης, εχθρός της τυραννίας και πρωταγωνιστής στην αποκατάσταση της ελευθερίας στη Μεγαλόπολη, θεωρείται γενικά κυνικός φιλόσοφος. Η άποψη αυτή ενισχύεται από την προσήλωσή του στις αρετές της λιτότητας και της απάθειας, καθώς και από την εκ μέρους του απόρριψη των διακρίσεων και της ευνοιοκρατίας. Ωστόσο, αυτή η κοινότητα θέσεων και αντιλήψεων με βασικές παραδοχές του Κυνισμού κρίνεται από τον Ανδριόπουλο ανεπαρκής για να υπαγάγει τον Κερκιδά στους Κυνικούς. Ο συγγραφέας του βιβλίου «Αρκαδία και Φιλοσοφία» επισημαίνει ότι ο Μεγαλοπολίτης φιλόσοφος δεν υιοθετεί τον ασκητικό βίο, δεν απορρίπτει τους νόμους, δεν είναι ατομικιστής ούτε εχθρός του πατριωτισμού και μολονότι αποστρέφεται την πολυτέλεια και υποστηρίζει τη δικαιοσύνη στην κατοχή της γης, δεν εισηγείται την κατάργηση της ιδιοκτησίας. Από την εμπεριστατωμένη, λοιπόν, ανάλυση προκύπτει ότι ο Κερκιδάς είναι τελικά πλησιέστερος στην πρακτική φιλοσοφία και στο πολιτικό ήθος του Σωκράτη παρά στα ιδεώδη του Κυνισμού.
Εκτενέστατη είναι η αναφορά στον Πολύβιο, του οποίου ο Ανδριόπουλος εκθέτει δια μακρών τη φιλοσοφία της ιστορίας και τις πολιτικές θέσεις. Όπως είναι γνωστό, η κυρίαρχη αρχαιοελληνική αντίληψη θέλει την ιστορική κίνηση κυκλική και αυτήν ακριβώς την αντίληψη υποτυπώνει ο Πολύβιος με την κλασική διατύπωσή του για την «ανακύκλωση» ή «ανακύκληση», δηλαδή την περιοδική εναλλαγή των πολιτευμάτων; «αύτη πολιτειών ανακύκλωσης αύτη φύσεως οικονομία, καθ' ην μεταβάλλει και μεθίσταται και πάλιν εις αυτά καταντά τα κατά τας πολιτείας», γράφει (Ιστορίαι, 6,9,10-11). Κατά τον Πολύβιο, η εναλλακτική διαδοχή των πολιτευμάτων επαναλαμβάνεται εσαεί, αποτελώντας μέρος της κοσμικής νομοτέλειας. Αυτή την ιδέα ο Ανδριόπουλος την επεξεργάζεται διεξοδικά, αναζητώντας τις πλατωνικές και τις αριστοτελικές πρωταρχές της και ιχνηλατώντας στο έργο του ιστορικού τα αίτια της έκπτωσης του κάθε πολιτεύματος στο εκάστοτε χειρότερο, Τέτοια αίτια είναι η ανικανότητα, η πλεονεξία, η φιλαργυρία, η φαυλότητα, η διαφθορά, η εξαγορά συνειδήσεων, η αναξιοκρατία… Ιδιαίτερη φιλοσοφική σημασία παρουσιάζει η έννοια της τύχης, την οποία υιοθετεί ο Πολύβιος και της οποίας ο Ανδριόπουλος εντοπίζει το θεωρητικό αντίστοιχο στην επικούρεια φιλοσοφία. Σύμφωνα με τον Επίκουρο, το αυθόρμητο, η «παρέγκλισις» -- κάτι σαν ένα προδρομικό στοιχείο της «τύχης»-- πρέπει να αποδοθεί σε μια εγγενή αυτοπροσδιοριστική τάση των ατόμων. Ο Ανδριόπουλος σπεύδει βέβαια να επισημάνει ότι στο έργο του ιστορικού δεν εντοπίζονται φιλοσοφικές παρεκβάσεις και αναφορές, ωστόσο δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να είχε ο Πολύβιος γνωρίσει την επικούρεια φιλοσοφία και να είχε δεχτεί επί του προκειμένου την επίδρασή της. Κλείνοντας την πραγματεία του, ο Ανδριόπουλος θίγει με ευαισθησία, περίσκεψη, αλλά και κριτική διάθεση ένα εξαιρετικά λεπτό θέμα: ο θαυμαστής των Ρωμαίων Πολύβιος ήταν άραγε ένας αρνησίπατρις κόλακας των κατακτητών; Ήταν απλώς ένας συμβιβασμένος; Ή μήπως υπηρετούσε τελικά μια βαθύτερη εθνική σκοπιμότητα; Ο Ανδριόπουλος τηρεί  σαφείς αποστάσεις από τον πειρασμό του αναχρονισμού και από τις εύκολες πατριωτικές κορώνες. Αφού, λοιπόν τονίσει ότι σε κάθε περίπτωση το επιστημονικό κύρος των  Ιστοριών δε μειώνεται, γιατί κάτι τέτοιο θα μπορούσε να προκύψει μόνο με τη χρήση γνωσιοθεωρητικών κριτηρίων και με το συνυπολογισμό αρχών διατυπωμένων από τον ίδιο τον Πολύβιο, μιλά για ένα φοβερό δίλημμα, ενώπιον του οποίου πρέπει να έθεσαν τον τελευταίο οι κοσμοϊστορικές εξελίξεις της εποχής του: να συμβιβαστεί με το ρωμαϊκό οικουμενισμό και να τον υπηρετήσει με σκοπό να περισώσει, όπως τελικά έγινε, ό,τι μπορούσε να περισωθεί από την πατρίδα του καταβάλλοντας, όμως, ταυτόχρονα, το βαρύτατο τίμημα τον αναπόφευκτου προσωπικού ονειδισμού ή να υιοθετήσει αγέρωχα μια στάση αδιάλλακτη, που, όμως, θα οδηγούσε αναπόδραστα στον αφανισμό του ελληνισμού; Ο Ανδριόπουλος πιθανολογεί πως η τελική επιλογή του Πολυβίου ήταν το επακόλουθο ενός εσωτερικού διχασμού  με έντονο το τραγικό στοιχείο.
Η Βυζαντινή περίοδος αντιπροσωπεύεται στο βιβλίο από τη σύντομη αναφορά στη Μονή Φιλοσόφου, στη χαράδρα του Λουσίου ποταμού, κοντά στη Δημητσάνα. Επρόκειτο για Ανώτερη Σχολή, στα προγράμματα της οποίας περιλαμβάνονταν κατά πάσα πιθανότητα μαθήματα φιλοσοφίας.
Ακολουθεί η περισσότερο ή λιγότερο εκτενής παρουσίαση του έργου των παρακάτω αρκαδικής καταγωγής σύγχρονων φιλοσόφων ή φιλοσοφούντων:
Του Γ. Σαραντάρη, από το Λεωνίδιο, που με τρία φιλοσοφικά έργα του, εκπροσωπεί τον ένθεο υπαρξισμό και εμπνέεται από τη ρωσική λογοτεχνική παράδοση, πρωτίστως από τον Ντοστογιέφσκι.
Του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, από το Λεβίδι, μιας από τις σημαντικότερες πολιτικές προσωπικότητες του 20. αιώνα, ο οποίος, στο πλαίσιο των μακροχρόνιων και πολυδιάστατων σπουδών του στο εξωτερικό, παρακολούθησε, εκτός πολλών άλλων, μαθήματα Ηθικής, Αισθητικής, Γνωσιολογίας, Λογικής και Ιστορίας της Νεότερης Φιλοσοφίας, θεωρούσε τη Φιλοσοφία σπουδαιότερη από τη Νομική Επιστήμη και θεμελίωσε τις πρωτοποριακές δημοκρατικές και σοσιαλιστικές ιδέες του σε μια στέρεη φιλοσοφική υποδομή.
Του Ιωάννη Αντωνόπουλου (John Anton), που καταγόταν από το Ζυγοβίστι, διαπρεπούς Ελληνοαμερικανού Πανεπιστημιακού Καθηγητή με λαμπρή ακαδημαϊκή σταδιοδρομία στις ΗΠΑ.
Του Ακαδημαϊκού Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου, τον οποίο, αξιοποιώντας παλαιότερη δήλωση του ίδιου του τιμωμένου σχετικά με την απώτερη καταγωγή του, ο Ανδριόπουλος συναριθμεί με τους Αρκάδες Φιλοσόφους, επιβεβαιώνοντας έτσι την έγνοια του να επαυξήσει το πνευματικό κεφάλαιο της ιδιαίτερης πατρίδας του Αρκαδίας.
Του Θεόδωρου Σκαλτσά, από τη Μεγαλόπολη, καθηγητή και προέδρου του Τμήματος Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.
Του Πανεπιστημιακού Καθηγητή Φιλοσοφίας, θεολόγου και επιφανούς διανοουμένου Χρήστου Γιανναρά, καταγόμενου από την Πιάνα Τριπόλεως.
Της Γεωργίας Αποστολοπούλου, από το Λεβίδι, Καθηγήτριας Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Του Νικολάου Χρόνη, από το Ίσαρι Μεγαλοπόλεως, ομότ. Καθηγητή Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Και
Του Κυριάκου Κατσιμάνη, από το Παράλιο Άστρος, Επίκουρου Καθηγητή Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, επίτ. Συμβούλου και τ. Αντιπροέδρου του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.
Τέλος, υπάρχουν περισσότερο ή λιγότερο σύντομες αναφορές σε επιπλέον 22 ονόματα, μεταξύ τον οποίων στο Γεώργιο Αναγνωστόπουλο, που κατάγεται από τη Βυτίνα και διδάσκει Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Γιάννη Δελή, που κατάγεται από τα Λαγκάδια και είναι ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών, στο Μιχάλη Δημητρακόπουλο από το Αμπελάκι Μαντινείας, ομότιμο Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, με σημαντικές μελέτες ιδιαίτερα στην καντιανή φιλοσοφία και συνεχιστή του μεταφραστικού έργου του αείμνηστου Αναστασίου Γιανναρά με αντικείμενο την «Κριτική του Καθαρού λόγου» του Καντ, στη Βάσω Κιντή, από τα Τρόπαια Γορτυνίας, Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών και διευθύντρια του φιλοσοφικού περιοδικού Cogito, στην Αναστασία Μαρινοπούλου, καταγόμενη από τη Τρίπολη, διδάκτορα του Πανεπιστημίου του Σάσεξ (Αγγλία), η οποία έχει διδάξει στα Πανεπιστήμια της Φρανκφούρτης και της Πελοποννήσου, καθώς και στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, έχει εκδώσει ένα αξιόλογο βιβλίο για τη Φιλοσοφία του Χάμπερμας και είναι συνεργάτης του φιλοσοφικού περιοδικού Philosophical Inquiry,  στο Γιάννη Ποττάκη, καταγόμενο από το Βαλτέτσι Μαντινείας, πρώην Υπουργό, διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών, με έρευνες στην πλατωνική φιλοσοφία και σε θέματα ψυχανάλυσης, στον Παναγιώτη Πολυχρονόπουλο, καταγόμενο από το Λεοντάριο Μεγαλοπόλεως, Καθηγητή της Φιλοσοφίας της Παιδείας στο Πανεπιστήμιο Πατρών, στο Φίλιππο Νικολόπουλο, που κατάγεται από την Καρύταινα και είναι Καθηγητής Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, στη Χαρά Λαγοπάτη, καταγόμενη από την Τρίπολη, που έχει κάνει φιλολογικές και μουσικές σπουδές και έχει στο ενεργητικό της δημοσιεύσεις σε θέματα Αισθητικής και Φιλοσοφίας της Τέχνης, καθώς και σημαντικές μελέτες στη φιλοσοφία του Αντόρνο, και στην Κωνσταντίνα Νασιάκου, που κατάγεται από το Βουνό Τεγέας και έχει δημοσιεύσει αξιόλογη εργασία για τη Φιλοσοφία της Παιδείας κατά Πλάτωνα και Αριστοτέλη.
Το βιβλίο δεν είναι απαλλαγμένο από κάποιες γλωσσικές παραδρομές και άλλες επιμέρους ατέλειες οφειλόμενες στη γοργότητα με την οποία διεκπεραιώθηκε το εκδοτικό εγχείρημα. Όμως, αυτά είναι λεπτομέρειες που η τυχόν διόγκωσή τους θα πρόδιδε ανεπίτρεπτη μικροψυχία εκ μέρους του κρίνοντος. Άλλωστε, η επιμέλεια του συγγραφέα και η ενθουσιώδης υποδοχή του βιβλίου από τους Αρκάδες προοιωνίζονται μια τρίτη και ακόμη καλύτερη έκδοση. Ως τότε, το παρουσιαζόμενο σήμερα βιβλίο, που είναι καρπός επίμοχθης προσπάθειας και βαθιάς αγάπης για τη Φιλοσοφία και την Αρκαδία, θα παραμένει ένα έργο μεγάλης πνοής και αναμφισβήτητης ποιότητας που καλύπτει σημαντικό κενό στη φιλοσοφική βιβλιογραφία και αποτελεί απόκτημα για κάθε βιβλιοθήκη.
Θα ήθελα να συμπληρώσω την ομιλία μου με ορισμένες αναφορές στις ακαδημαϊκές δραστηριότητες και το συγγραφικό έργο του τιμώμενου σήμερα συμπατριώτη μας φιλοσόφου. Τελειώνοντας τις βασικές μετα-δευτεροβάθμιες σπουδές του, ο Δημήτρης Ανδριόπουλος ήρθε πρώτος σε διαγωνισμό του ΙΚΥ, κάτι που του έδωσε τη δυνατότητα να παρακολουθήσει ως κρατικός υπότροφος μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο και το Εδιμβούργο. Θα μπορούσε κάλλιστα να ακολουθήσει την πεπατημένη πολλών συναδέλφων του και να επιλέξει ως βασικό τομέα έρευνας και συγγραφής τα ψυχοπαιδαγωγικά, ειδικότητα που θα μπορούσε να του εξασφαλίσει στην Ελλάδα, μια σεβαστή ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Όμως, αυτός προτίμησε να κολυμπήσει στα βαθιά νερά της Φιλοσοφίας και οφείλω να τονίσω ότι τα κατάφερε περίφημα. Πέτυχε καταρχάς μια δεύτερη υποτροφία, που του επέτρεψε να πραγματοποιήσει φιλολογικές και φιλοσοφικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, όπου και απέκτησε το διδακτορικό δίπλωμά του, και από το χρονικό αυτό σημείο και μετά ξεκίνησε τη λαμπρή πανεπιστημιακή του σταδιοδρομία. Επίκουρος και Αναπληρωτής Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μιζούρι των ΗΠΑ, Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης κατά τη διετία 1983-1985 και τακτικός Καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης από το 1985  ως το 1996. Επιπλέον, έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο του Αντελφάι της Νέας Υόρκης καθώς και στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου και έχει δώσει πολλές διαλέξεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ενώ έχει διατελέσει επί διετία (2000-2002) πρόεδρος της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας. Χάρη στη σύνολη διαδρομή του, ο Ανδριόπουλος απολαμβάνει την αποδοχή και την αναγνώριση  ενός ευρύτατου ελληνικού και διεθνούς ακαδημαϊκού κύκλου.
Σημειωτέον ότι μετά την πανεπιστημιακή θητεία του στο Μιζούρι και πριν από την επιστροφή του στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης με την ιδιότητα του καθηγητή αυτή τη φορά --και συγκεκριμένα από το 1975  ως το 1983-- ο Δημήτρης Ανδριόπουλος υπηρέτησε «λίαν ευδοκίμως» στο Κέντρο Εκπαιδευτικών Μελετών και Επιμορφώσεως (στο «ΚΕΜΕ») του πάλαι ποτέ ΥΠΕΠΘ -- έναν προδρομικό θεσμό του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, ο οποίος επωμίσθηκε και έφερε επιτυχώς σε πέρας την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που επιχειρήθηκε από τη μεταπολίτευση του 1974. Αν μου επιτρέπεται, λοιπόν, η προσωπική αναφορά, εκεί τον συνάντησα για πρώτη φορά ως συνεργάτη και συνάδελφο και από τότε ξεκίνησε η γνωριμία μας, που εξελίχθηκε αργότερα σε ειλικρινή φιλία. Θα ήθελα μάλιστα να προσθέσω με την ευκαιρία ότι ο Δημήτρης Ανδριόπουλος με είχε με δική του πρωτοβουλία παρακινήσει και ενθαρρύνει να επιδιώξω θέση πανεπιστημιακού διδασκάλου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κάτι για το οποίο αισθάνομαι υποχρεωμένος να του εκφράσω και δημόσια τις ευχαριστίες μου.
Έρχομαι τώρα στο εξαιρετικά πλούσιο ερευνητικό και συγγραφικό έργο του Δημήτρη Ανδριόπουλου και, λόγω του περιορισμένου χρόνου, θα σταθώ επιλεκτικά σε τρία, μόνο, αλλά καίρια σημείο του. Ξεκινώ, λοιπόν, από τις εργασίες του τιμώμενου συμπατριώτη μας που επικεντρώνονται στην αρχαιοελληνική θεωρία της γνώσης. Θεματικός πυρήνας και νοηματικός άξονας των εργασιών αυτών υπήρξε η μονογραφία του «Sense and Perception in Greek Philosophy», που με άλλες παρεμφερούς περιεχομένου μελέτες θα συναποτελέσει και θα συγκροτήσει το σημαντικό έργο  «Αρχαία Ελληνική Γνωσιοθεωρία». Εδώ ο συγγραφέας θεματοποιεί τη σχέση αντίληψης και γνώσης, ένα εγχείρημα που καλύπτει ιστορικά τις κορυφαίες «σχολές» της Ελληνικής Φιλοσοφίας από τους Προσωκρατικούς ως τον Πλωτίνο, με ενδιάμεσους σταθμούς τον Πλατωνα, τον Αριστοτέλη, τον Επίκουρο, τους Στωικούς και τους Σκεπτικούς. Στις επιστημονικά στέρεες και τεκμηριωμένες αναλύσεις του ο Ανδριόπουλος ανατέμνει επιδέξια το πανάρχαιο φιλοσοφικό πρόβλημα της αντιπαράθεσης εμπειρισμού και ορθολογισμού, σύμφωνα με την καθιερωμένη ορολογία, και επιχειρεί εύστοχα την κριτική σύνθεσή τους, εξαίροντας τη συμβολή του λόγου στην κατάκτηση της γνώσης αλλά και αναδεικνύοντας, ταυτόχρονα, την καίρια σημασία της κατ' αίσθηση εμπειρίας στη γνωστική διαδικασία.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η συμβολή του Δημήτρη Ανδριόπουλου στο φιλοσοφικό  κλάδο της Αισθητικής, για την οποία το  ερευνητικό ενδιαφέρον του πιθανώς επωαζόταν από την εποχή των λογοτεχνικών του πρωτολείων, τα οποία ο ίδιος, χαριτολογώντας, αποκαλεί «νεανικά αμαρτήματα». Και, κυρίως, από την περίοδο της επί μια πενταετία έκδοσης στη Μεγαλόπολη, αρχικά, και στην Αθήνα, στη συνέχεια, του αξιόλογου περιοδικού του με τον τίτλο «Πορεία», το οποίο είχε επισύρει την προσοχή, είχε αποσπάσει τα ευμενή σχόλια και είχε φιλοξενήσει τις συνεργασίες σημαντικών λογοτεχνών και, γενικότερα, πνευματικών ανθρώπων της εποχής. Στους δύο τόμους, λοιπόν, του βιβλίου του «Ιστορία της Νεοελληνικής Αισθητικής», εκδόσεις Πιτσιλός, Αθήνα, 2000, ο Ανδριόπουλος δίνει μια πλήρη καταγραφή των ιδεών και του έργου με θέμα την Αισθητική όχι μόνο εκπροσώπων του πανεπιστημιακού χώρου αλλά και λογοτεχνών, διανοουμένων, κριτικών της τέχνης και δοκιμιογράφων. Πρόκειται για μια ιστορική θεώρηση και παράλληλα για μια συστηματική προσέγγιση και μάλιστα με δύο διαφορετικά κριτήρια κατηγοριοποίησης: α) την ευρύτερη θεωρητική αφετηρία θέσεων και ιδεών και β) το θεματικό περιεχόμενο τους. Έτσι, μετά την αναδρομή στους προδρόμους, όπως ο Βάμβας, ο Βράιλας-Αρμένης και ο Βιζυηνός,  ακολουθούν τα κεφάλαια για τους εκπροσώπους της ιδεαλιστικής, της κριτικής, της βίο-ψυχολογικής και κοινωνιολογικής, της μαρξιστικής, της αναλυτικής, καθώς και της ψυχαναλυτικής και υπερρεαλιστικής προσέγγισης της τέχνης, τα οποία συμπληρώνονται από τρία κεφάλαια σχετικά με το πρόβλημα της μεθόδου, των αισθητικών κατηγοριών και της δημιουργικής διαδικασίας. Ιδιαίτερο κατά τη γνώμη μου ενδιαφέρον παρουσιάζει το τελικό κεφάλαιο του Α’ τόμου «Συμπεράσματα και γενικές αποτιμήσεις», όπου ο συγγραφέας αξιολογεί τις απόψεις των διαφόρων θεωρητικών της αισθητικής επιμένοντας ιδιαίτερα, λόγω της εμβέλειας των θέσεων τους, σε ορισμένα ονόματα όπως ο Μιχελής, ο Μουρέλος και ο Παπανούτσος. Η στάση που υιοθετεί απέναντι σε όλους είναι κριτική και χαρακτηρίζεται από νηφαλιότητα και αμεροληψία. Εφαρμόζοντας υπόρρητα την πρωταγόρεια πεποίθηση ότι υπάρχουν για κάθε περίπτωση δύο θέσεις που αντιτίθενται η μία στην άλλη («δύο λγους εναι περ παντς πργματος ντικειμνους λλλοις», Διογ. Λαέρτ., IX, 8, 51), ο Ανδριόπουλος αναπτύσσει τις θετικές αποτιμήσεις του για κάποιες αισθητικές θεωρίες επισημαίνοντας, όμως, ταυτόχρονα, τα όποια προβληματικά σημεία τους και, αντιστρόφως, αναζητεί πίσω από τις αδύνατες πλευρές ορισμένων θεωριών τις υπολανθάνουσες γόνιμες διαστάσεις τους. Απώτερη επιδίωξή του είναι να συνθέσει κριτικά σε κάθε περίπτωση τα υπέρ και τα κατά  με σκοπό να αναδείξει την τελική συμβολή  του κάθε συγγραφέα στην προώθηση ή και την επίλυση του ευρύτερου αισθητικού προβλήματος.
Τέλος, πολύ σημαντική προσφορά στη Φιλοσοφία και την πατρίδα κρίνεται η έκδοση της «Philosophical Inquiry», για την οποία θα παραθέσω με την άδειά σας ορισμένα αποσπάσματα προερχόμενα από παλαιότερη ανακοίνωσή μου, που είχε γίνει το  2000 στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο πλαίσιο ημερίδας της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας με θέμα τα ελληνικά φιλοσοφικά περιοδικά: «Η τριμηνιαία φιλοσοφική επιθεώρηση ‘Philosophical Inquiry’ ιδρύθηκε το 1978 (...) και είναι έκδοση αποκλειστικά και μόνο ξενόγλωσση. Δέχεται και δημοσιεύει άρθρα γραμμένα στην αγγλική, τη γαλλική και τη γερμανική κατά κανόνα από ξένους συνεργάτες, αλλά δεν αποκλείει ξενόγλωσσα άρθρα Ελλήνων επιστημόνων του ελλαδικού χώρου. (...), Λόγω της ποιότητας του περιεχομένου τους, πολλά από τα άρθρα της ‘Philosophical Inquiry’ έχουν αξιοποιηθεί από τη διεθνή βιβλιογραφία (…). Ψυχή του περιοδικού είναι ο ιδρυτής, ιδιοκτήτης και διευθυντής του Δημήτριος Ανδριόπουλος, ομότιμος καθηγητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και μέλος της ‘Society of Editors of Philosophical Journals’, που εδρεύει στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Ο κ. Ανδριόπουλος, εκτός από τη σημαντική φιλοσοφική προσφορά του στον τομέα της συγγραφής και της διδασκαλίας, συναριθμείται με εκείνους που συνέβαλαν ουσιαστικά στο να βγει η φιλοσοφική κίνηση του τόπου μας από τους στενούς ορίζοντες του ελλαδικού χώρου και να ανοιχτεί  στις επιδράσεις που προέρχονται από το διεθνές ‘forum’ των ιδεών».
Ακροτελεύτια επισήμανση: ο Δημήτρης Ανδριόπουλος υπήρξε προσηνής προς τους φοιτητές του, ενώ συνεργάστηκε απρόσκοπτα με τους συναδέλφους του. Χαρακτηριζόταν πάντοτε από ευγένεια, ειλικρίνεια, ευθύτητα, παρρησία, εντιμότητα, αφοσίωση στην επιστημονική έρευνα και προσήλωση στην αρχή της αξιοκρατίας. Απέρριπτε, ταυτόχρονα, μετά βδελυγμίας τη μικροπρέπεια, τη συναλλαγή, την εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων και την εισβολή του κομματισμού στις ακαδημαϊκές διαδικασίες και αποτιμήσεις. Με το ήθος κα την όλη παρουσία του ενσάρκωσε την αρκαδική λεβεντιά, η οποία επιβραβεύεται σήμερα στο πρόσωπό του. Συγχαίρω, λοιπόν, θερμά τους πρωταγωνιστές της ωραίας αυτής πρωτοβουλίας και θα ήθελα να τους διαβεβαιώσω ότι η απόφασή τους να τιμήσουν το Δημήτρη Ανδριόπουλο λειτουργεί αναδραστικά περιποιώντας ταυτόχρονα τιμή και στους ίδιους τους οργανωτές της τιμητικής αυτής εκδήλωσης.

Σας ευχαριστώ πολύ για την υπομονή σας

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Το «1ο Φιλολογικό Κυριακάτικο Πρωϊνό» στο Μουσείο Μαραθωνείου Δρόμου στο Μαραθώνα

«1ο Φιλολογικό Κυριακάτικο Πρωϊνό» στο Μαραθώνα.


Με επιτυχία έγινε η παρουσίαση του βιβλίου «Αρκαδία και Φιλοσοφία»  του Δημ. Ζ. Ανδριόπουλου ομ. Καθηγητή Φιλοσοφίας του Α.Π.Θ. την Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015 στις 10.30 π.μ. στην Αίθουσα διαλέξεων του Μουσείου Μαραθώνιου Δρόμου.
Κατάμεστη η Αίθουσα από κόσμο, προηγήθηκε η ξενάγηση - γνωριμία  στο Μουσείο από την Ρένα Σπανού. Ακολούθησε το μουσικό μέρος με την Σοπράνο Δώρα Ρούση και στο ακορντεόν η Άννα Ρούση.
Για το έργο και το βιβλίο μίλησαν η Κων/να Νασιάκου, MA. Φιλοσοφίας, και ο Κυριάκος Κατσιμάνης Καθηγητής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, και ο τιμώμενος καθηγητής Δημ. Ανδριόπουλος. Χαιρετισμό απεύθυνε ο Πέτρος Κατσής Πρόεδρος του Συλλόγου Αρκάδων Μαραθώνα. Ν. Μάκρης & Ραφήνας "Ο Θ. Κολοκοτρώνης". Παρέμβαση από την Παναγιώτα Σιμοπούλου Γραμματέα του Πολιτιστικού Συλλόγου Βουτσαρά. Την εκδήλωση συντόνισε ο Πάνος Αϊβαλής, δημοσιογράφος. Παράλληλα προβλήθηκε ένα βίντεο φτιαγμένο με μεράκι από τον φωτορεπόρτερ Πέτρο Αϊβαλή,  με την "Πορεία του καθηγητή Δημ. Ανδριόπουλου" από την Μεγαλόπολη Αρκαδίας, στην Αθήνα και από εκεί στο Εδιμβούργο για σπουδές, στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης ως Καθηγητής για πολλά χρόνια. Από εκεί επιστροφή στην Ελλάδα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, με ενδιάμεσες επισκέψεις στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.


  






φωτογραφίες & βίντεο: Πέτρος Αϊβαλής // εφημ. "Αρκαδικό Βήμα"